Wzrost wszystkich emerytur. Nowelizacja przewiduje, że od 1 marca wszystkie emerytury i renty wzrosną o 3,24 proc., jednak nie mniej niż o 70 zł brutto (35 zł w przypadku emerytury częściowej i 52,50 zł w przypadku renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i renty inwalidzkiej III grupy). Wyższą podwyżkę niż wynikająca z Wyniesie tyle, ile najniższa emerytura przewidziana w wyniku corocznej waloryzacji przeprowadzanej 1 marca. W 2020 r. minimalna emerytura wyniesie 1200 zł brutto, a więc będzie to kwota trzynastej emerytury. Do ręki (netto) emeryt lub rencista otrzyma 1025 zł tytułem dodatkowego świadczenia pieniężnego.. Polecamy: Pracownicze plany 1588,44 zł - najniższa emerytura, renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, renta rodzinna i renta socjalna 1191,33 zł - najniższa renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy 1600,70 zł - świadczenie przedemerytalne 294,39 zł - dodatek pielęgnacyjny, za tajne nauczanie, dodatek kombatancki Z informacji przekazanych w grudniu 2023 roku przez prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych prof. Gertrudę Uścińską wynika, że najwyższa emerytura dla kobiety w Polsce to aż 26 856 zł. Najniższa emerytura z KRUS netto wynosi obecnie około 1100 złotych miesięcznie, ale jej wysokość może się różnić w zależności od indywidualnych czynników. Dlatego ważne jest dbanie o swoje zabezpieczenie socjalne i regularne opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Najniższa emerytura z KRUS netto wynosi 1100 zł. Sprawdź w naszej galerii szczegóły jak otrzymać dodatkowe świadczenie do 1500 zł ile najniższa emerytura. Po waloryzacji 1 marca 2023 roku wsparcie w ramach programu „Mama 4+” to . Nasi rodacy coraz częściej wybierają Islandię jako kierunek migracji zarobkowej. Ponad 38% obcokrajowców mieszkających na wyspie stanowią właśnie Polacy. Wielu z nich myśli o stałym pobycie na Islandii. Z tego artykułu dowiesz, się co zrobić, jeśli chcesz zostać w tym kraju na dłużej, jakie są zarobki i gdzie szukać pracy. Przyjrzymy się też bliżej temu, jak wygląda emerytura na Islandii. Sprawdź i przekonaj się do wyjazdu! Wyjazd na Islandię – pierwsze formalności Na wstępie warto podkreślić, że Islandia nie jest członkiem Unii Europejskiej. Mimo tego, obywatele UE mogą wjechać do Islandii bez załatwiania dodatkowych formalności (Islandia należy do strefy Schengen). Bez względu na to czy jest to wyjazd turystyczny czy zarobkowy. Jeśli zamierzasz spędzić na Islandii nie więcej, niż 3 miesiące nie musisz rejestrować, ani załatwiać pozwolenia na pobyt. Natomiast, jeżeli podejmujesz pracę na Islandii lub postanawiasz zostać dłużej – koniecznym będzie uzyskanie pozwolenia na pobyt. W tym celu zarejestruj się w Narodowym Rejestrze, zaopatrując się w następujące dokumenty: kopia/kserokopia paszportu lub dowodu osobistegoakt urodzeniazaświadczenie o stanie cywilnym (opcjonalnie)potwierdzenie ubezpieczenia zdrowotnegopotwierdzenie zatrudnienia (rodzaj i okres zatrudnienia, wysokość wynagrodzenia) Ważne! Wniosek można przesłać drogą mailową, jednak nieodłącznym elementem procedury wpisania się do Narodowego Rejestru Islandii będzie stawienie się osobiście w miejscu rejestracji i przedstawienie oryginału dokumentu podróży oraz aktu urodzenia/małżeństwa. Kennitala Niezbędnym do zamieszkania na Islandii będzie otrzymanie islandzkiego numeru ewidencyjnego Kennitala. Jest to 10-cyfrowy kod, który otrzymuje się na okres 6 miesięcy. Po upływie tego czasu, należy go przedłużyć. Kennitala służy do: umówienia wizyty u lekarza (później wypisania recepty)założenia konta w bankurozliczenia podatkówwykupienia ubezpieczenia zdrowotnegorejestracji samochoduwynajmu mieszkania Więcej informacji w naszym poprzednim artykule pt: Jak zamieszkać na Islandii? Jak przygotować się do emigracji? Gdzie szukać pracy na Islandii? Oto najpopularniejsze branże na Islandii: Gastronomia/hotelarstwoRybołówstwoRolnictwoBudownictwoPraca fizyczna Najwięcej ofert pracy można znaleźć w stolicy kraju – Reykjaviku. Jeżeli chodzi o język, to przy dłuższym pobycie zaleca się naukę języka islandzkiego. Pocieszające jest to, że zdecydowana większość obywateli Islandii zna język angielski, dlatego nie powinno być problemów z komunikowaniem Rekrutacje na Islandii zaczynają się ze sporym wyprzedzeniem. Jeżeli pracodawca planuje zatrudnić osobę od maja/czerwca, oferta pracy zostanie opublikowana już w styczniu/lutym. Zarobki na Islandii – Ile zarabia się na Islandii? Minimalne wynagrodzenie na Islandii wynosi 368 000 ISK brutto (ok. 12 000 PLN). Chociaż jak w wielu innych krajach europejskich, kwota ta może ulegać zmianie, w zależności od decyzji lokalnych związków zawodowych. Średnie zarobki na Islandii szacują się na poziomie ok. 410 000 – 470 000 ISK brutto (ok. 13 410 – 15 371 PLN). Co ciekawe, w Reykjaviku, średnie zarobki będą kilkakrotnie wyższe i wynoszą ok. 700 000 ISK brutto (ok. 22 890 PLN). Sprawdź średnie miesięczne zarobki na Islandii: Zawód/BranżaPrzykładowe miesięczne zarobki bruttoHydraulik630 000 ISK (ok. 20 600 PLN)Brukarz460 000 ISK ( 045 PLN)Mechanik732 000 ISK (ok. 23 940 PLN)Budowlaniec600 000 ISK (ok. 19 623 PLN)Praca w gastronomii/hotelarstwie472 000 ISK (ok. 15 438 PLN)Rolnictwo578 000 ISK (ok. 18 900 PLN)Rybołówstwo 490 000 ISK (ok. 16 025 PLN) Znajdź pracę na Islandii Emerytura na Islandii – niezbędne informacje Wiek emerytalny na Islandii wynosi 67 lat, natomiast już od 65 lat można pobierać niepełną emeryturę (obniżoną o 6% od kwoty, która zostanie wypłacona po ukończeniu 67 Istnieje też możliwość odroczenia momentu przejścia na emeryturę do 72 lat, wtedy emerytura podstawowa będzie wzrastać o 0,5% miesięcznie. System emerytalny opiera się na 2 filarach: Świadczenia finansowane z budżetu państwa (podatki)Składki odprowadzane przez pracodawcę (pracownika) Pierwszy filar dodatkowo dzieli się na: emeryturę podstawową (grunnhfeyrir)kwotę zależną od uzyskanych dochodów (tekjutrygging) Ważne! Oba filary są połączone ze sobą, czyli w przypadku wyższych zarobków, automatycznie zmniejsza się dofinansowanie od państwa. Podobne działania zarówno minimalizują ryzyko obciążenia budżetu państwa, jak i wyrównują średnią wysokość świadczeń emerytalnych. Natomiast, jeżeli osoba pobiera rentę na Islandii, nie ma obowiązku złożenia osobnego wniosku o przejściu na emeryturę. Co warto zobaczyć na Islandii? – Przewodnik Ile wynosi minimalna emerytura na Islandii? Jak już zostało wspomniane wyżej, emerytura na Islandii jest w dużym stopniu uzależniona od rocznych dochodów. Wysyłając wniosek emerytalny osoba jest zobowiązana do przedstawienia ryczałtu dochodów na przełomie ostatnich lat. Ale! Rozmiar świadczenia przy 40 letnim stażu musi wynosić co najmniej 56% ostatnich zarobków. W tym miejscu warto podkreślić, że na dochody (oprócz wynagrodzenia) składają się: dochody za wynajem nieruchomościodsetki ze środków na koncie bankowychpobranie dodatkowych świadczeń dochody kapitałowe Co więcej! Jeżeli osoba po przejściu na emeryturę jest w dalszym ciągu aktywna zawodowo, niezbędnym jest przedstawienie uzyskanych dochodów pod koniec każdego roku. Na podstawie uzyskanych dochodów proporcjonalnie wylicza się wysokość świadczenia emerytalnego na następny rok. W przypadku jakichkolwiek zmian w wynagrodzeniu, uzyskana różnica zostanie zwrócona na konto lub osoba dostanie wezwanie do zwrotu. Aby nie doszło do obniżenia świadczenia emerytalnego, roczne dochody z tytułu umów o pracy nie mogą przekraczać 1 200 000 ISK (ok. 40 000 PLN), natomiast pozostałe dochody powinny wynosić maksymalnie 300 000 ISK (10 000 PLN). W tym kalkulatorze można oszacować ile wyniesie świadczenie emerytalne na Islandii. Minimalna emerytura na Islandii wynosi 266 033 ISK (8900 PLN). Emerytura dla Polaków na Islandii Prawa emerytalnie nabywa się już po 3-letnim pobycie na Islandii. Natomiast, żeby faktycznie uzyskać świadczenia emerytalne, niezbędnym jest stały pobyt i praca na Islandii przez co najmniej 40 lat (ważne, żeby mieścić się w interwale wiekowym pomiędzy 16 a 67 rokiem życia).Jeżeli przysługuje Ci emerytura w Polsce oraz Islandii, świadczenia te mogą być łączone. Wystarczy złożyć wnioski w odpowiednich instytucjach w obu krajach. Najprawdopodobniej odbędzie się rekalkulacja i wypłaty będą realizowane w kraju aktualnego pobytu. Emerytura na Islandii – niezbędne dokumenty Wypełniony wniosek emerytalnyZaświadczenie o dochodachZaświadczenie od pracodawcy o zapłaconych składkach ubezpieczeniowychŚwiadectwo pracyEwentualnie zaświadczenia o pobieranie dodatkowych zasiłków socjalnych Wniosek emerytalny należy składać za pośrednictwem strony Pobyt na Islandii – przydatne linki Jeśli planujesz zamieszkać na Islandii, zajrzyj na: – Narodowy Rejestr, gdzie wyrabia się numer identyfikacyjny Kennitala – Urząd Podatkowy Islandii – kontakt z personelem medycznym – kontakt z lekarzem rodzinnym/zmiana przychodni – komunikacja miejska w Reyjkiaviku – Urząd Pracy – Zakład Ubezpieczeń Zdrowotnych na Islandii Powiązane wpisy: Praca i życie na Islandii – wywiad z Danielem – kierowcą śmieciarkiPraca bez znajomości języka – sprawdź listę krajów!Wysyłanie paczek z i do BelgiiIle zarabia spawacz? – Zarobki spawacza w Europie W tym roku, polscy emeryci otrzymali czternastą emeryturę. Przysługiwała ona osobom, które na dzień 31 października 2021 roku miały prawo do jednego ze świadczeń długoterminowych wymienionych w ustawie, takiego jak emerytura, renta, renta socjalna czy świadczenie przedemerytalne. Tak zwana “czternastka” wyniosła 1250,88 PLN kwotę otrzymały osoby, których świadczenie podstawowe nie przekracza 2900 złotych brutto. Pozostali otrzymali czternastkę pomniejszoną zgodnie z zasadą „złotówka za złotówkę”. Łączny koszt wypłaty czternastych emerytur dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyniósł ponad 11 miliardów złotych. To dodatkowe świadczenie otrzymało w sumie ponad 9 milionów osób, w tym prawie 8 milionów w pełnej to oznacza, że wydatki naszego kraju na emerytury są wysokie? I – co ważniejsze – czy polscy emeryci nie mogą narzekać na otrzymywane świadczenia? Jak wypadają oni w porównaniu do innych krajów Europy, biorąc pod uwagę to jakie pieniądze otrzymają oraz ich jakość życia i aktywność – zawodową i społeczną? Przekonamy się poniżej:Spis treści1 Najlepsze państwa do życia na emeryturze w Dobrostan polskich emerytów na tle innych krajów Na jakich krajach warto się wzorować? Jakość życia na emeryturze oceniana bardzo Co można poprawić?2 Ile wynoszą emerytury w Europie? Islandia liderem Pozostałe kraje z czołówki Sytuacja porównywalna do Gdzie emerytom zostaje w kieszeniach najwięcej po odjęciu kosztów życia? 3 Aktywność zawodowa na Aktywność zawodowa emerytów w Najwięcej emerytów pracuje w Szwecji, Niemczech i Nie chodzi tu o sytuację materialną4 Polscy emeryci vs Średnia emerytura Minimalna emerytura netto Koszty Polscy emeryci wciąż mogą zazdrościć niemieckim Najlepsze państwa do życia na emeryturze w EuropieDobrostan polskich emerytów na tle innych krajów EuropyWe wrześniu francuski międzynarodowy bank inwestycyjny Natixis opublikował globalny indeks emerytalny 2021 (Global Retirement Index), w którym ocenia on kilkadziesiąt krajów świata (w tym wszystkie Unii Europejskiej) pod względem dobrostanu emerytów. Polska uzyskała w nim 65 punktów na 100 możliwych, dzięki czemu zajęła 21. pozycję w Europie. Wynika z tego, że w naszym kraju emerytom żyje się lepiej niż choćby na Słowacji, we Włoszech, w Hiszpanii, na Cyprze, na Węgrzech, na Litwie, na Łotwie oraz w Rosji, Grecji czy jakich krajach warto się wzorować? Bezpośrednio przed nami w rankingu znajduje się natomiast Francja i Portugalia. Liderem zestawienia – zarówno w Europie, jak i na całym świecie – jest Islandia, która otrzymała 83 punkty. Kolejne miejsca na podium zajmują Szwajcaria i życia na emeryturze oceniana bardzo niskoCo ciekawe, pod względem jakości życia czy finansów świadczeń otrzymywanych na emeryturze, nasz kraj wypada dość rozczarowująco. W pierwszym kryterium Polska otrzymała 57 punktów na 100 możliwych, a w drugim 63. Pod względem samej jakości życia na emeryturze gorzej wypadają wyłącznie Węgry, Rosja i Turcja. Wynik naszego kraju poprawia natomiast zdrowie i ogólna sytuacja materialna polskich można poprawić?Według kryteriów indeksu oznacza to, że system emerytalny w Polsce ma kilka dobrych cech, ale również wiele niedociągnięć, które należy usunąć. Bez wprowadzenia korekt można kwestionować jego skuteczność i długoterminową stabilność. Właśnie to kryterium to najsłabszy punkt naszego systemu emerytalnego. Według autorów raportu ogólną wartość indeksu dla polskiego systemu emerytalnego można zwiększyć za pomocą:Wprowadzenia automatycznej rejestracji w prywatnym systemie emerytalnymPodniesienia minimalnego poziomu wsparcia najbiedniejszych emerytówPodniesienia poziomu oszczędności gospodarstw domowychZwiększenia poziomu uczestnictwa w rynku pracy osób w starszym wynoszą emerytury w Europie?Islandia liderem Pierwsze pozycje w rankingu nie zaskakują. Otóż najwyższe świadczenia otrzymują emeryci w Islandii – średnio ponad 11 tysięcy złotych brutto miesięcznie. Równocześnie mamy tutaj do czynienia z krajem, który na emerytury publiczne wydaje najmniejszą część swojego Produktu Krajowego Brutto w całej Unii kraje z czołówki rankinguInne kraje, w których średnia emerytura brutto przekracza 10 tysięcy złotych, to: Szwajcaria, Norwegia, Austria i Dania. Warto jednak wiedzieć, że wiek emerytalny – zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet – wynosi na Islandii oraz w Norwegii aż 67 lat. W Danii wynosi on 65 lat dla obu płci, w Szwajcarii jest to odpowiednio 65 lat dla mężczyzn i 63 dla kobiet, a w Austrii jest taki sam jak w porównywalna do PolskiW Polsce średnia emerytura wynosi 2500 złotych brutto. Podobnej wysokości świadczenia znajdziemy na Słowacji, na Węgrzech, w Portugalii, w Grecji, w Estonii i w emerytom zostaje w kieszeniach najwięcej po odjęciu kosztów życia? Jeśli jednak uwzględnimy wysokość średniej emerytury netto po odjęciu kosztów życia, ranking będzie prezentował się zupełnie inaczej. Pozycja lidera będzie należeć do Austrii. Świetnie poradzą sobie również: Norwegia, Islandia, Wielka Brytania, Niemcy oraz – co może zaskakiwać – Włochy i Francja. W Polsce natomiast średnia emerytura po odjęciu typowych miesięcznych kosztów życia znajduje się… na minimalnie ujemnym poziomie. Podobna sytuacja ma miejsce na Węgrzech, na Słowacji, w Czechach, w Portugalii oraz w zawodowa na emeryturzeAktywność zawodowa emerytów w PolsceW Polsce 10% mężczyzn i 6% kobiet nadal jest aktywna zawodowo. Do pracy najczęściej są motywowani wolnym czasem oraz chęcią powiększenia domowego budżetu. Wśród pracujących emerytów podlegających ubezpieczeniu zdrowotnemu największą grupą są osoby pracujące na umowę o pracę (aż 39,2% ogółu pracujących emerytów). Osoby prowadzące pozarolniczą działalność stanowią równie imponujący odsetek – aż 29,2%. Z kolei osób pracujących na umowie zlecenia jest najmniej w tej grupie – około 25,8%.ZUS zaznacza także, że nieco inne, choć wciąż zbliżone, wyniki preferencji form zatrudnienia zaobserwować można wśród emerytów pracujących i podlegających ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu. W tym przypadku ponownie największy odsetek wykazują osoby pracujące na umowę o pracę – stanowią one 57,9%. Z kolei osoby pracujące na umowę zlecenie to 34,3% pracujących emerytów. W zestawieniu nie ma danych dla umów o dzieło, gdyż te formy nie przewidują emerytów pracuje w Szwecji, Niemczech i CzechachCo ciekawe, najwięcej osób kontynuuje pracę zarobkową po przejściu na emeryturę w Szwecji – odpowiednio aż co trzeci mężczyzna i co czwarta kobieta. Warto dodać, że wiek emerytalny w tym kraju wynosi 65 lat dla obu emerytów pracuje również w Niemczech i w Czechach. W pierwszym przypadku jest to 17% mężczyzn i 13% kobiet, a w drugim – 11% seniorów i 12% seniorek. W Czechach wiek emerytalny dla obu płci jest identyczny jak w Polsce, w Niemczech wynosi on 65 lat zarówno dla kobiet, jak i chodzi tu o sytuację materialnąCo ciekawe, w krajach zachodnich na wykonywanie pracy zarobkowej po zakończeniu kariery zawodowej nie ma wpływu sytuacja materialna – zarówno bieżąca (oceniana za pomocą trudności w wiązaniu końca z końcem), jak i mierzona w odniesieniu do zasobów kapitałowych (posiadanie na własność domu lub mieszkania).Ten wynik może wskazywać, że podejmowanie płatnej pracy po przejściu na emeryturę jest w mniejszym stopniu determinowane argumentami ekonomicznymi, a dochody z pracy emerytów są raczej uzupełnieniem głównych źródeł utrzymania niż ich podstawą. W Szwecji czy Niemczech emeryci po prostu są nadal aktywni zawodowo ze względu na chęć utrzymywania kontaktów ze współpracownikami i satysfakcję płynącą z emeryci vs niemieccyŚrednia emerytura nettoNa koniec porównamy polską emeryturę z niemiecką, ponieważ nasz kraj jest bardzo często w mediach zestawiany z zachodnimi sąsiadami. Zacznijmy od samej wysokości średniej emerytury. W Polsce wynosi ona netto średnio niecałe 2 tysiące złotych. W Niemczech średnia emerytura przyjmuje natomiast wartość 820 euro na rękę miesięcznie, czyli 3800 PLN – niemal dwukrotnie emerytura netto Jeszcze gorzej wygląda kwestia najniższej emerytury. W naszym kraju wynosi ona zaledwie 1066,24 PLN netto. W Niemczech nie funkcjonuje coś takiego, jak emerytura minimalna, bowiem wartość świadczenia jest za każdym razem ustalana indywidualnie na podstawie odprowadzonych składek oraz wysokości zarobków. Jednak najniższe świadczenia emerytalne w tym kraju przekraczają 500 euro miesięcznie na rękę, co przekłada się na ponad 2300 złotych – czyli więcej niż wynosi u nas średnia emerytura życiaOczywiście nie można zapominać, że koszty życia w Niemczech są wyższe niż w Polsce. Szacuje się, iż obecnie są one w naszym kraju niższe o 44%. Wiąże się to głównie z wysokimi opłatami za energię elektryczną, Internet czy telefon. Jeśli natomiast chodzi o same koszty zakupów spożywczych czy paliwa – czyli innych wydatków typowych dla emerytów – różnice nie są aż tak duże i z reguły nie przekraczają 30%.Polscy emeryci wciąż mogą zazdrościć niemieckim Uwzględniając jednak fakt, że emerytury w Niemczech są praktycznie dwukrotnie wyższe, a w przypadku najniższych świadczeń ta różnica tylko się powiększa, nie da się zaprzeczyć, że finanse polskich emerytów oraz ich jakość życia wypadają na tle ich rówieśników za Odrą nadal stosunkowo blado. We wspomnianym globalnym indeksie emerytalnym 2021 Niemcy zajęli 6. pozycję w Europie, uzyskując 75 punktów, w tym aż 80 w kategorii “jakość życia”. Z tego powodu nie mogą sobie oni pozwolić choćby na podróże czy aktywniejsze życie kulturalne. Więcej na temat gdzie polscy emeryci mogą dorobić przeczytasz tutaj. W jakich przypadkach obywatele innych krajów mogą odzyskać składki wpłacane na fundusz emerytalny przy wyjeździe z Islandii na stałe? Według 19. art. przepisów nr. 129/1997 zezwala się obcokrajowcom na wypłatę składek wpłacanych na fundusz emerytalny w przypadku wyjazdu z Islandii, chyba że jest to zabronione przepisami międzynarodowymi, obowiązującymi Islandię. W chwili obecnej Islandia podpisała takie porozumienie z 30 krajami. Należą do nich: Stany Zjednoczone oraz kraje EWG, Szwajcaria oraz wszystkie kraje Unii Europejskiej i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu. EFTA: to Islandia, Norwegia, Liechteinstein i Szwajcaria ze względu na umowę Vadus a krajami EFTA. ESB: to Austria, Belgia, Bułgaria, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Holandia, Irlandia, Włochy, Chorwacja, Cypr (część grecka), Łotwa, Litwa, Luksemburg, Malta, Portugalia, Polska, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania, Szwecja, Czechy, Węgry i Niemcy. Osoby, które posiadają obywatelstwo w jednym z wyżej wymienionych krajów nie mogą wystąpić o wypłatę składek na fundusz emerytalny przy wyjeździe na stałe z które posiadają obywatelstwo w dwóch lub więcej krajów również nie mogą wystąpić o wypłatę składek emerytalnych, chyba że wszystkie obywatelstwa znajdują się w krajach nie związanych z porozumieniem Islandii. Specjalne przepisy dotyczą obywateli Wielkiej Brytanii, którzy posiadali obywatelstwo tego państwa do 1 stycznia 2021, w czasie kiedy Wielka Brytania należała do UE. Zezwala się na wypłatę składek emerytalnych wpłacanych po 1 stycznia 2021 roku. Co stanie się ze składkami płaconymi przez obcokrajowców gdy wrócą z powrotem do kraju z którego pochodzą? Nie jest możliwe wypłacenie składek osobom obcego pochodzenia na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Zasada ta opiera się na wzajemnym porozumieniu krajów członkowskich o stosowaniu prawa o ubezpieczeniach społecznych w stosunku do osób przeprowadzających się pomiędzy krajami członkowskimi. Możliwe jest wypłacenie składek osobom spoza EOG, gdy wyprowadzają się z kraju. Składki członków funduszu emerytalnego oraz dopłaty pracodawców wypłacane są bez odsetek, ale z rekompensatą wzrostu cen. Jeżeli osoba należąca do funduszu uzyskała prawo do tak zwanej renty prognozowanej (zazwyczaj po okresie 3 lat) kwota wypłaty może się obniżyć. Czy mogę decydować, do jakiego funduszu emerytalnego chcę należeć? Przynależność do funduszu emerytalnego określana jest przez umowy zbiorowe, które określają pensje minimalne dotyczące określonych zawodów, bądź przez osobne przepisy prawne. Jeśli twoja umowa zbiorowa nie obejmuje zawodu, który wykonujesz bądź twoja umowa zatrudnienia nie podlega pod umowę zbiorową, możesz wtedy wybrać fundusz emerytalny zgodnie z regułami, które ustalane są przez fundusze emerytalne. Reguły niektórych funduszy emerytalnych nie dopuszczają członkostwa dla każdego, np. w przypadku funduszy emerytalnych pracowników sektora publicznego. Tu możesz zapoznać się z dostępnymi funduszami emerytalnymi Czy mogę otrzymać zwrot wpłaconych składek w chwili, gdy przestanę być członkiem funduszu emerytalnego? Nie, osoby posiadające islandzkie obywatelstwo nie mogą otrzymać zwrotu wpłaconych składek do funduszy emerytalnych, zarówno tych ogólnych jak i dodatkowych. Gdy obcokrajowiec wyjeżdża z Islandii może otrzymać zwrot wpłacanych składek. Dotyczy to jednak tylko obywateli krajów spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W jakich przypadkach obywatele innych krajów mogą odzyskać składki wpłacane na fundusz emerytalny przy wyjeździe z Islandii na stałe? Według 19. art. przepisów nr. 129/1997 zezwala się obcokrajowcom na wypłatę składek wpłacanych na fundusz emerytalny w przypadku wyjazdu z Islandii, chyba że jest to zabronione przepisami międzynarodowymi, obowiązującymi Islandię. W chwili obecnej Islandia podpisała takie porozumienie z 30 krajami. Należą do nich: Stany Zjednoczone oraz kraje EWG, Szwajcaria oraz wszystkie kraje Unii Europejskiej i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu. EFTA:to Islandia, Norwegia, Liechteinstein i Szwajcaria ze względu na umowę Vadus a krajami EFTA. ESB: to Austria, Belgia, Bułgaria, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Holandia, Irlandia, Włochy, Chorwacja, Cypr (część grecka), Łotwa, Litwa, Luksemburg, Malta, Portugalia, Polska, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania, Szwecja, Czechy, Węgry i Niemcy. Osoby, które posiadają obywatelstwo w jednym z wyżej wymienionych krajów nie mogą wystąpić o wypłatę składek na fundusz emerytalny przy wyjeździe na stałe z które posiadają obywatelstwo w dwóch lub więcej krajów również nie mogą wystąpić o wypłatę składek emerytalnych, chyba że wszystkie obywatelstwa znajdują się w krajach nie związanych z porozumieniem Islandii. Specjalne przepisy dotyczą obywateli Wielkiej Brytanii, którzy posiadali obywatelstwo tego państwa do 1 stycznia 2021, w czasie kiedy Wielka Brytania należała do UE. Zezwala się na wypłatę składek emerytalnych wpłacanych po 1 stycznia 2021 roku. Jakie reguły obowiązują odnośnie wpłat na fundusz emerytalny? Członek funduszu może odpisać od podatku do 8% zarobków do opodatkowania, 4% składki do funduszu podstawowego i 4% do składki do funduszu dodatkowego. Dopłata pracodawcy nie zalicza się do obowiązkowego odprowadzania podatku tak, jak od innch dochodów i nie nazywana jest korzyściami pracownika. Podatek od tych dochodów płacimy przy otrzymywaniu emerytury tak, jak od innch dochodów. Czy obywatele innych państw mają obowiązek płacenia składek emerytalnych? Osoby innych państw, którzy otrzymują pensję w Islandii płacą składki emerytalne według tych samych zasad, co obywatele islandzcy, zgodnie z islandzkim prawem o funduszach emerytalnych. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, gdy obcokrajowiec będący obywatelem jednego z krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego, jest pracownikiem zagranicznej firmy przez krótki czas i ma tak zwany formularz A1(E 101/N 101), wydany przez kraj, z którego pochodzi. Wtedy podlega on pod prawo o ubezpieczeniach, obowiązujące w jego własnym kraju. Czy płacenie składek emerytalnych jest obowiązkowe? Tak, zgodnie z prawem wszystkie osoby pracujące lub prowadzące własną działalność gospodarczą, zobowiązane są do zapewnienia sobie przyszłej emerytury poprzez członkostwo w funduszu emerytalnym. Członkostwo w funduszu emerytalnym obowiązuje od 16 do 70 roku życia. Do kiedy muszę zapłacić składkę emerytalną, jeśli prowadzę własną działalność gospodarczą? Składki trzeba wpłacać miesięcznie. Dniem płatności jest dziesiąty dzień następnego miesiąca po wypłaceniu pensji, zaś ostateczny termin upływa z końcem tegoż miesiąca. Jeśli składka wpłacona jest po ostatecznym terminie płatności, naliczone zostają odsetki karne. Ile muszę wpłacać na fundusz emerytalny? Obowiązkowa składka wpłacana do funduszu emerytalnego wynosi 12% pensji brutto, w okresie od 16 do 70 roku życia. Dla osób pracujących na ogólnym rynku pracy, podział wysokości wpłacanych składek jest ustalany w umowach zbiorowych. Zazwyczaj pracownik płaci 4% zarobków brutto, wpłata pracodawcy została płodniesiona, uważa się iż w przyszłości płowinna ona wanosić 11,5%, cp ogólnie wyniesie 15,5%. Dla pracowników sektora publicznego i niektórych innych grup zawodowych dopłata pracodawcy jest wyższa. Powyżej podano ogólną regułę, odstępem od niej są pracownicy bankowi, członkowie starszego systemu emerytalnego oraz pracownicy gmin. Jakie korzyści płyną z płacenia składek emerytalnych? Emerytura do końca życia. Prawo do renty bądź renty rodzinnej (dla dzieci), jeśli osoba należąca do funduszu emerytalnego utraci zdolność do pracy i stanie przed realną utratą dochodów z powodu choroby bądź wypadku. Renta rodzinna wypłacana jest współmałżonkowi bądź dzieciom w przypadku śmierci członka funduszu emerytalnego. Możliwość uzyskania korzystnych pożyczek. Kto sprawuje nadzór nad składkami wpłacanymi do funduszu emerytalnego? Krajowy Urząd Podatkowy, uzyskując informacje od funduszy na temat wpływających do nich wpłat i porównując je z informacjami wykazywanymi w zeznaniach podatkowych pracowników i osób prowadzących własną działalność gospodarczą, prowadzi nadzór nad tym, czy składki emerytalne są wpłacane. Fundusze emerytalne wysyłają do wszystkich swoich członków zestawienie wszystkich składek, które wpłynęły do funduszu. Dopuszczalne jest udostępnianie zestawień w formie elektronicznej, jeżeli członek funduszu sobie tego życzy. Członkowie funduszu mają obowiązek sprawdzania, czy wszystkie wymagane składki są odprowadzane od ich pensji. Aby składki podlegały gwarancji Funduszu Gwarancyjnego Płac, w przypadku bankructwa firmy, ważne jest sprawdzenie listy wpłat w ciągu 60 dni od daty wystawienia zestawienia. Jeżeli w zestawieniu brak informacji na temat jakichś składek, należy poinformować o tym fundusz emerytalny, poprzez przedstawienie w ciągu 60 dni odcinków wypłat. Uprawnienia emerytalne opierają się jedynie na składkach, które zostały uiszczone. Nie pamiętam, do jakich funduszy emerytalnych płaciłem składki przez całe życie. Czy istnieje ryzyko, że niektóre wpłaty zostaną przeoczone bądź się przedawnią? Uzyskane prawo do emerytury nie przepadnie, nawet jeśli wykaz wpłat zostanie zagubiony. Możesz skontaktować się z funduszem, do którego wpłacasz składki, aby uzyskać dostęp do portalu internetowego danego funduszu emerytalnego, gdzie można zobaczyć całościowy wykaz uprawnień uzyskanych we wszystkich funduszach. Informacje te uzyskać też można na portalu emerytalnym „Lífeyrisgátt“, który udostępnia informacje o wszystkich funduszach ogólnych, zaś dostęp do niego zapewnia ta sama nazwa użytkownika i hasło, co w konkretnym funduszu. Pracując za granicą nie powinniśmy myśleć tylko o obecnych zarobkach. Także o tym, co z tego będziemy mieli na starość. A dokładniej rzecz biorąc - jak to w przyszłości przełoży się na wysokość emerytury. Innymi słowy - warto zorientować się, czy każdy rok pracy w którymś z krajów Unii Europejskiej będzie miał na to wpływ. Ranking uczelni wyższychRanking uczelni wyższych (Nestle). Lubię, więc studiuję...Zmiana od 1 majaKup Gazetę Pomorską przez SMSKup Gazetę Pomorską przez SMS - kliknijNie w każdym przypadku do wyliczenia wysokości emerytury zostaną doliczone lata pracy w kraju członkowskim Unii temu weszły w życie zmienione przepisy dotyczące koordynacji systemów ubezpieczeń społecznych. Dotyczą one krajów Unii Europejskiej oraz Norwegii, Islandii, Lichtensteinu i Szwajcarii. Zasadnicza zmiana to taka, że ZUS, wypłacając emerytury ze zreformowanego systemu, nie bierze pod uwagę lat pracy w krajach Unii. Policzy je tylko wtedy, go do ustalenia uprawnień znaczenie będzie miał staż ubezpieczeniowy. Wynika to z tego, że od dnia 1 stycznia 2009 r. ZUS rozpoczął realizację przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących emerytur z systemu zreformowanego oraz postanowień nowego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, które weszło w życie 1 maja 2010 r. Nie zawsze policząW państwach unijnych przy ustalaniu praw do emerytury i renty oraz jej wysokości obowiązuje zasada sumowania okresów ubezpieczenia (lub zamieszkiwania - w zależności od obowiązujących przepisów), o ile jest to konieczne do uzyskania uprawnień do świadczenia. Jeżeli do uzyskania prawa do emerytury w danym państwie członkowskim konieczne jest uwzględnienie zagranicznych okresów ubezpieczenia/zamieszkania to emeryturę oblicza się w wysokości proporcjonalnej do okresu ubezpieczenia w danym kraju. Zgodnie nie ze zmianami, które weszły w życie 1 maja tego roku, państwa unijne posiadające systemy emerytalne przewidujące świadczenia, w odniesieniu do których wymiar okresów ubezpieczenia lub zamieszkania nie ma znaczenia dla ich ustalenia nie obliczają świadczeń w wysokości proporcjonalnej - o ile te systemy zostały wpisane w załączniku VIII do rozporządzenia nr 883/2004. Polska zastrzegła sobie, że nie będzie obliczała świadczenia proporcjonalnego w odniesieniu do emerytur przysługujących z systemu zdefiniowanej składki tj. emerytur wypłacanych ze zreformowanego systemu, czyli zależnych od stanu konta w ZUS. W pełni takie emerytury płacone będą od 2014 roku. Przejściowo, w latach 2009-2013 obliczane są emerytury mieszane: częściowo według starych, częściowo według nowych zasad. Z racji kalendarza dotyczy to kobiet urodzonych w latach 1949-1953, które przechodzą na emeryturę po osiągnięciu wieku 60 lat. Niska emerytura może być wyższaPrzykład IAnna urodzona w październiku 1950 roku, w Polsce przepracowała 17 lat, od 2004 do teraz - w Irlandii. Nie zapisała się do OFE. O ile nie zdecyduje się na wcześniejszą emeryturę (musi to zrobić przed ukończeniem 60 lat), ZUS ustali jej świadczenie na podstawie nowych przepisów. Pani Anna może mieć obliczoną emeryturę tzw. "mieszaną" tj. w części na podstawie art. 53 ustawy emerytalnej ("stare" zasady) oraz w części na podstawie art. 26 ustawy emerytalnej ("nowe" zasady). W 2010 roku będzie to 70 proc. liczone z uwzględnieniem stażu i zarobków (potocznie mówiąc "po staremu"), a 30 proc. z kapitału początkowego i składek na koncie w ZUS. W jej przypadku będą to tylko składki za lata 1999 - 2004, bowiem ubezpieczenie płacone na wyspie nie powiększało stanu konta w ZUS. W obliczaniu 70 proc. świadczenia (części uzależnionej od długości okresów ubezpieczenia) ZUS może uwzględnić zarówno pracę w Polsce, jak i w Irlandii. Dzięki temu Anna będzie miała policzone 23 lata ubezpieczenia (17 +6), ale polska emerytura będzie odpowiadała stosunkowi polskich okresów ubezpieczenia (17 lat) do sumy wszystkich okresów ubezpieczenia (23 lata).Dla kogo zmiany mają znaczenie? Przede wszystkim dla osób młodych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. Pracownicy w średnim wieku, którzy mają kilkanaście lat ubezpieczenia w Polsce, a pozostałe w kraju unijnym, nie dostaną już w Polsce proporcjonalnej emerytury. Otrzymają tylko świadczenie wyliczone z sumy kapitału początkowego i składek zapisanych na indywidualnym koncie, podzielonej przez dalsze trwanie życia. UWAGA! W ich przypadku będą jednak sytuacje, gdy ZUS zsumuje okresy ubezpieczenia w krajach unijnych. Zrobi to wtedy, gdy wyliczona emerytura będzie niższa niż obowiązująca najniższa emerytura. Takie osoby otrzymają dopłatę do wysokości najniższego świadczenia, jeśli okres ubezpieczenia emerytalnego wyniesie w sumie 20 lat (kobiety) lub 25 lat (mężczyźni), a suma świadczeń polskich i zagranicznych nie przekracza kwoty najniższej polskiej emerytury. Pokazujemy to w przykładzie II. Pracownicy urodzeni po 1968 roku będą mieli ustaloną emeryturę na podstawie kapitału początkowego oraz składek odprowadzonych do ZUS i OFE. W przypadku osób które były ubezpieczone w Polsce wyłącznie po r. emerytura z ZUS będzie ustalona w oparciu o składki na ubezpieczenie emerytalne zgromadzone na koncie ubezpieczonego. Jeśli przepracują w Polsce np. 7 lat, to tylko z opłaconych w tym czasie składek dostaną świadczenie. Kiedy liczy się stażPrzykład IIAleksandra urodzona w 1949 roku, mieszka w Polsce, ma tu 12 lat ubezpieczenia emerytalnego. W Austrii tez ma 12 lat. ZUS w Polsce obliczył jej emeryturę na nowych zasadach, której wysokość była niższa od obowiązującej minimalnej. Ponieważ jednak w sumie Aleksandra ma 24 letni staż pracy (12+12) ZUS ustali jej wysokość emerytury w taki sposób, aby suma emerytury z ZUS i emerytury austriackiej nie była niższa od kwoty obowiązującej najniższej polskiej jednak świadczenia, do których prawo daje odpowiedni staż. To: emerytura dla ubezpieczonych urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r., emerytura dla niektórych ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., a przed dniem 1 stycznia 1969 r., renta z tytułu niezdolności do pracy, renta rodzinna po osobach uprawnionych do świadczeń na "starych" zasadach i emerytura podwyższona do kwoty najniższej emerytury. Polskie przepisy dotyczące prawa do renty i jej wysokości nie zostały zmienione. W tym przypadku - jeżeli jest to konieczne ustalając prawo do renty ZUS zsumuje wszystkie okresy podlegania ubezpieczeniu w poszczególnych krajach UE. Podobnie lata pracy w państwach członkowskich sumuje się, gdy ustala się podwyższenie emerytury do kwoty najniższej emerytury. Kogo obejmują przepisyGdzie obowiązują przepisy o koordynacji- w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej (Austria, Belgia, Bułgaria, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy) - w państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), niebędących członkami UE: Islandii, Lichtensteinie, Norwegii - SzwajcariiPrzepisy o koordynacji zabezpieczenia społecznego obejmują osoby wykonujące działalność zawodową (zatrudnienie na etacie, praca na własny rachunek, umowa agencyjna, na zlecenie, artystów, twórców, wykonujących wolny zawód), a także osoby, które nie są już aktywne zawodowo, ale podlegały ubezpieczeniu społecznemu na terenie jednego z tych państw. Ustalanie uprawnień do polskich emerytur i rent z zastosowaniem przepisów o koordynacji obejmuje:- osoby mieszkające w którymś z państw wyżej wymienionych, a posiadające polskie okresy ubezpieczenia społecznego- osoby, które bez względu na miejsce zamieszkania posiadają i polskie, i inne (w krajach członkowskich) okresy ubezpieczenia- członków rodzin tych osób- osoby pozostałe przy życiu po wymienionych wyżej osobach (np. małżonek, dzieci). O świadczenia emerytalno-rentowe można ubiegać się w każdym z państw, w których podlegało się ubezpieczeniom społecznym, choć z reguły dokumenty składa się w kraju, w którym się kto pracował w różnych państwach UE może więc uzyskać emeryturę w każdym z tych państw, o ile spełni obowiązujące w nich warunki. Gdzie składać wnioskiWniosek o emeryturę można złożyć w dowolnym kraju członkowskim, w którym było się ubezpieczonym, ale zasadą jest, że składa się w kraju zamieszkania. Dokumenty można dostarczyć do najbliższej jednostki ZUS, albo od razu do właściwego oddziału. Tylko kilka zajmuje się świadczeniami z systemu koordynacji. I tak osoby posiadające wyłącznie polskie okresy ubezpieczenia zamieszkałe w niżej wymienionych państwach lub posiadające polskie i zagraniczne okresy ubezpieczenia ostatnio przebyte: - na Cyprze, Malcie, w Grecji, Hiszpanii, Portugalii i Włoszech - wnioski składają w I oddziale ZUS w Łodzi- w Czechach i na Słowacji - w oddziale ZUS w Nowym Sączu- w Austrii, Liechtensteinie, Słowenii, na Węgrzech lub w Szwajcarii - w oddziale ZUS w Nowym Sączu z siedzibą w Tarnowie- w Niemczech - w oddziale ZUS w Opolu- w Danii, Estonii, Finlandii, Norwegii, Szwecji, na Islandii, Litwie, Łotwie - w oddziale ZUS w Szczecinie- w Belgii, Bułgarii, Francji, Holandii, Irlandii, Luksemburgu, Rumunii, Wielkiej Brytanii - w I oddział ZUS w Warszawie. Gdzie szukać przepisówNowe rozporządzenia dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, które weszły w życie 1 maja 2010 r. obowiązują w odniesieniu do państw członkowskich Unii miejsce rozporządzeń 1408/71 i 574/72 obowiązują: rozporządzenie Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (nowe rozporządzenie podstawowe, opublikowane w Dzienniku Urzędowym L 166 oraz rozporządzenie Rady i Parlamentu Europejskiego nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (nowe rozporządzenie wykonawcze) - Dziennik Urzędowy L 284/1, Treści tych dokumentów można znaleźć na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej ( w zakładce Koordynacja Systemów Zabezpieczenia Społecznego. W odniesieniu do państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie będących członkami UE tj. Islandii, Liechtensteinu i Norwegii oraz w odniesieniu do Szwajcarii nadal obowiązują: Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Szczegółowe informacje dotyczące zmian w przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zamieszczone są na stronie: ile dostaniesz tam, gdzie pracowałeśPracując w którymś z krajów unijnych powinniśmy koniecznie dowiedzieć się, jakie obowiązują tam przepisy emerytalne, czy po kilku latach pracy nabędziemy prawo do emerytury w danym ofertyMateriały promocyjne partnera W Polsce wiek emerytalny wynosi obecnie 65 lat dla mężczyzn i 60 lat dla kobiet. A jak to wygląda w innych krajach w Europie oraz w reszcie świata? I właściwie dlaczego wiek emerytalny jest stopniowo podnoszony? Spis treści: Dlaczego wiek emerytalny jest podwyższany? Wiek emerytalny w Unii Europejskiej Wiek emerytalny w innych krajach europejskich Wiek emerytalny na świecie Kontrowersje wokół podwyższania wieku emerytalnego Czy warto pracować dłużej? W Polsce już próbowano podnieść wiek emerytalny. Zakładała to reforma rządu Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Zmiana oznaczała podwyższenie wieku emerytalnego do 67 lat zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. Nie spotkała się jednak z dobrą opinią społeczeństwa, zabrakło też odpowiedniej kampanii, która wyjaśniałyby, dlaczego zdecydowano się na taką zmianą. Kolejny rząd, czyli Prawa i Sprawiedliwości, wrócił do wcześniejszego rozwiązania (65/60). Dlaczego wiek emerytalny jest podwyższany? Podwyższanie wieku emerytalnego jest niejako koniecznością wynikającą ze zmian cywilizacyjnych i społecznych. Przede wszystkim chodzi o to, że społeczeństwo się starzeje, a do tego żyjemy statystycznie coraz dłużej. W rezultacie więcej osób pobiera emeryturę, a mniej wpłaca składki emerytalne. Tu też warto wyjaśnić, że pieniądze, które idą z naszych pensji na rzeczone składki, nie są tak naprawdę gromadzone na naszą przyszłą emeryturę, lecz na bieżąco wydawane. Dlatego lata później, gdy na rynku pracy będzie znacznie mniej osób niż obecnie, może być problem z utrzymaniem systemu emerytalnego. Mówiąc wprost, zabraknie pieniędzy na wypłatę emerytur. Stąd właśnie pomysł, by podnieść wiek emerytalny - w efekcie więcej osób by pracowało, a mniej pobierało emerytury. Pozwoliłoby to utrzymać wydajność systemu emerytalnego. Nie jest to oczywiście zmiana przyjemna, bo oznacza dłuższe czekanie na zasłużoną emeryturę. Niemniej jak dotąd nie znaleziono lepszego rozwiązania, by uratować ubezpieczenia społeczne oraz emerytury w krajach, w których społeczeństwo się starzeje - a dotyczy to również Polski. W parze z podnoszeniem wieku emerytalnego starano się wprowadzić tzw. reformę sześciolatków. Wcześniejsze pójście do szkoły (o rok) również przekładałoby się na większą liczbę osób aktywnych zawodowo, które odprowadzałaby składki emerytalne. Z tej reformy - wzbudzającej kontrowersje (oznaczającej "krótsze dzieciństwo") - także wycofał się rząd PiS. Wiek emerytalny w Unii Europejskiej Wiek emerytalny kobiet w Polsce wynosi 60 lat i jest to najniższa wartość w Unii Europejskiej (taka sama obowiązuje w Austrii oraz Rumunii). Średnia europejska dla kobiet to 63 lata i 9 miesięcy. W przypadku emerytur dla mężczyzn tylko na Słowacji wiek emerytalny jest niższy niż w Polsce (62 lata), a tyle samo wynosi (lub będzie wynosić po zaplanowanych reformach) w Austrii, Bułgarii, na Cyprze, w Finlandii, na Litwie, w Luksemburgu, na Łotwie, Malcie, w Słowenii, Szwecji i na Węgrzech. Kto zaś pracuje najdłużej? Rekordzistami są mieszkańcy Wielkiej Brytanii i Irlandii, gdzie wiek emerytalny dla obydwu płci wynosi aż 68 lat. Do 67. roku pracują (albo będą, zgodnie z reformami) zaś obywatele obu płci: Belgii, Chorwacji, Danii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i Niemiec. W tym ostatnim kraju rozważa się nawet podwyższenie wieku emerytalnego do… 71 lat. A w których państwach Unii Europejskiej pracuje się do 66. roku życia? Mianowicie w Portugalii i we Włoszech. Wiek emerytalny w innych krajach europejskich Bardzo często to kraje wysoko rozwinięte najszybciej podnoszą wiek emerytalny. Dzieje się tak dlatego, że to właśnie w nich obywatele żyją najdłużej, a jednocześnie społeczeństwo się starzeje. Widać to dobrze na przykładzie krajów europejskich, które nie należą do UE. W przypadku bogatej Norwegii i Islandii zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet wiek emerytalny wynosi po 67 lat. W Mołdawii, a więc jednym z najbiedniejszych krajów Europy, mężczyźni pracują do 62. roku życia, kobiety zaś do 57. Na Ukrainie jest to odpowiednio 62 lata i 60 lat, a Białorusi - 63 i 58. Co ciekawe, zarówno w niezbyt zamożnej Bośni i Hercegowinie, jak i bardzo bogatej Szwajcarii (europejskiej rekordzistce, jeśli chodzi o oczekiwaną długość życia!) wiek emerytalny wynosi po 65 lat dla obydwu płci. Wiek emerytalny na świecie W krajach pozaeuropejskich można wskazać na tę samą tendencję co w Europie - w zamożniejszych podnosi się stale wiek emerytalny. Dość dużo wynosi on w Stanach Zjednoczonych, bo aż 68 lat dla mężczyzn i 67 lat dla kobiet. Obywatele Kanady obu płci pracują do 67. roku, podobnie jest w Australii (zaplanowana reforma). W Japonii - kraju, gdzie statystycznie żyje się najdłużej na świecie - reforma przewiduje podwyższenie wieku emerytalnego do 68 lat. Sporą ciekawostkę stanowi Libia, gdzie wiek emerytalny dla obydwu płci wynosi aż 70 lat! A zdecydowanie nie jest to kraj z grupy najbardziej rozwiniętych. Kontrowersje wokół podwyższania wieku emerytalnego Z jednej strony trudno uniknąć podwyższenia wieku emerytalnego, z drugiej zaś - przymus dłuższej pracy np. dla wcześniejszego pokolenia może się wydawać bardzo niesprawiedliwy. Dlatego tak trudno przekonać społeczeństwo, by zaakceptowało takie reformy. Duża w tym rola edukacji, a przede wszystkim polityków, którzy przeprowadzają reformę. To oni - także we własnym interesie (by nie stracić poparcia) - powinni właściwie uzasadnić sens zmian, tak by każdy mógł to zrozumieć i świadomie się wypowiedzieć. Inna sprawa, że nie można wieku emerytalnego podnosić "po prostu". W niektórych zawodach bowiem trudno pracować chociażby w wieku 65-67 lat. By dłuższa aktywność zawodowa nie oznaczała wypchnięciu z rynku pracy osób 60+, należy przygotować odpowiedni system wsparcia zawodowego, pozwalający na łatwe przekwalifikowanie się - w razie potrzeby. Duża też w tym rola ustawodawcy, by zapewnił obywatelom godną pracę do emerytury, jeśli decyduje się ją odsunąć w czasie. Czy warto pracować dłużej? Nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ wiele zależy od rodzaju pracy i stylu życia. W przypadku trudniejszych zawodów, w których praca obciąża zdrowie, na pewno dłuższe oczekiwanie na emeryturę miałoby gorsze skutki. Jednak są też atuty dłuższej pracy, która może nawet wydłużać życie. Zwłaszcza praca umysłowa pozwala zachować aktywność mentalną, sprzyja dalszej socjalizacji (pracujemy wśród ludzi), pobudza do działania. Praca z ludźmi ma spore znaczenie, ponieważ wiele osób po przejściu na emeryturę popada w izolację, samotność, a to często prowadzi nawet do depresji. Z wykształcenia polonista i amerykanista, z zawodu – bardziej ten pierwszy. Od ponad dekady zajmuje się pracą nad tekstami: pisaniem, redagowaniem, okazjonalnie korektą. Specjalizuje się przede wszystkim w tematyce home & living, ale pisze też o kulturze, sztuce, modzie, zdrowiu, turystyce i wszystkim, co akurat zwróci uwagę oraz zaciekawi. Prywatnie fan seriali z fabułą oderwaną od rzeczywistości oraz – w miarę możliwości czasowych i innych – podróżnik.

najniższa emerytura w islandii